آب انگور اين است كه بر تعداد گلبول‌هاى قرمز خون افزوده و كم‌خونى را مرتفع مىسازد ، بنابراين عنصرى خون‌ساز است ؟ مسلّما نه ، زيرا رنگ چهره كسى كه مورد آزمايش با آب انگور قرار گرفته است در مدت يكى دو هفته آزمايش مزبور ، آن اندازه تفاوت محسوس نخواهد كرد و به‌طور قطع و يقين ، سرخ و سفيد و گلگون نخواهد شد كه از روى آن بتوان حكم كرد كه ميوهء مزبور در توليد خون مؤثر است و فقط به كمك ميكروسكوپ و شمارش گلبول‌هاى قرمز است كه مىتوان دربارهء كم‌وزياد شدن مقدار خون بدن حكم قطعى داد . در اين صورت ، بفرماييد ببينيم چگونه پزشكان قديم ايران ضمن بيان خواص متعددى كه براى انگور شرح داده‌اند ، يكى از خواص آن را هم اين‌گونه ذكر كرده‌اند : زيادكننده خون جيّد ( مخزن الادويه ، چاپ هند ، صفحه 620 ، تأليف محمد حسين علوى خراسانى كه تقريبا دويست سال پيش تأليف شده است ) . و در كتاب تحفة المؤمنين آمده است : « موّلد خون صالح » . خون جيد يا خون صالح ؛ يعنى ، خون سالم و طبيعى و بدون مواد زايد ، از قبيل اسيد اگزاليك ، اسيد اوريك ، كلسترول و . . . كه غالبا از سوختن ناقص مواد غذايى به وجود آمده است و اين مواد زايد باعث مىشود كه خون غليظ و كثيف شود ( كثيف در عرف طبى به معنى سنگينى است ، يعنى وزن مخصوص خون را زيادتر و آن را غليظتر و سنگين‌تر مىكند ) . ابن سينا در قانون ضمن شرح خواص عنب ( انگور ) مىنويسد : « مقوّ للبدن » ، يعنى ، مقوى بدن است ، بنابراين ، آب انگور حكم يك شربت مقوى را دارد و بدن را تقويت مىكند . و نيز مىبينيم كه حكيم مير محمد مؤمن ، در كتاب تحفه ، ضمن شرح خواص درمان‌بخش انگور مىنويسد : صاف كنندهء خون و جهت رفع مواد سودا و احتراق خلط نافع است .